“Alleen de gans loopt in de pas. Wij lopen in de groove.”
Bart ‘Nassara’ Massaer
Bart ‘Nassara’ is de stem en het front van The Goose Thing: zanger, gitarist en verteller. Een bluesliefhebber met een aangeboren drang om the real thing te vinden — en om iedereen in een straal van vijf meter daar meteen bij te betrekken.
Bart volgde als achtjarige muziekschool, en daar liep hij zijn eerste trauma op. Uit noodzaak volgde hij nog enkele maanden drumles, maar omdat hij steeds de stokjes verloor, gaf hij er de brui aan. Op 13-jarige leeftijd kreeg Bart de dubbelaar van Canned Heat en John Lee Hooker te horen. Het deed hem kortstondig naar de gitaar grijpen, waarna de blues hem langdurig begon te grijpen. De passie bleef overeind: Bart plunderde de mediatheek van Dendermonde en ging steeds verder in zijn zoektocht naar ‘the real thing’ achter de populaire bluesrock van de jaren '60 en '70. Die queeste bracht hem bij figuren als Buddy Guy, Robert Johnson en Son House. Het draaien van plaatjes in verschillende jeugdhuizen verschafte hem de toegang tot rijke platenbakken, alles met één missie: zichzelf te pletter luisteren en de aanwezigen opvoeden met goede muziek. Led Zeppelin, Jimi Hendrix, The Stones - dat soort dingen dus.
Bart vierde de millenniumbug in Tsjaad, Afrika, waar hij kennis maakte met de polyritmiek. Terug in België ging hij aan de djembe en maakte hij deel uit van een percussie-ensemble. En op zijn tweeëndertigste kocht hij een akoestische gitaar om dichter bij de blues te komen.
Na één van zijn gesmaakte muzikale voorstellingen over de geschiedenis van de blues, werd hij in 2011 aangesproken door Roland om samen The Goose Thing op te starten. Hey, wacht eens even? Bart skipte de muziekschool en toch is hij de frontman en zanger? Klopt. En U hoeft zich geen zorgen te maken: “Als je iets graag doet, moet je het doen en het komt goed” was zijn devies. Na een introductie in stemgebruik en ademhalingstechnieken vond hij tijdens het Corona-tijdperk de ideale stemcoach. Daarmee werd de “I Put A Spell On You” van de directeur van de muziekacademie doorbroken. Schakelen van borststem naar kopstem loopt nu vlot, en Bart zingt met authenticiteit en emotie—want daar gaat het om bij het zingen. En daar gaat het ook om in de blues, eerder dan een bloedeloze perfectie nastreven.
Bart ademt, drinkt en eet de blues. Blauwer worden ze wellicht niet meer gemaakt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij vanaf de opening van blues- en rootsclub “Missy Sippy” zijn gelijken zocht in de levende blues-community van Gent. Men kent hem daar ook als de solo danser die zich vlot en ongegeneerd doorheen de Lindy Hop square smijt.
Over zijn muzikale helden kunnen we kort zijn: raadpleeg zijn - overigens sterk aanbevolen - podcast “Into the Soul of the Blues” en U kent ze meteen alle 1897. Met misschien toch een voorkeur voor Robert Johnson, Son House, Jimi Hendrix en Buddy Guy - de laatste wat hem betreft met stip als de ultieme performer.
Bart leeft nog een eigen muzikaal leven als Nassara, een formatie samen met Bernd ‘the Medicine Man’ - “onze” Bernd dus, waar hij zijn pure blues helemaal in kwijt kan. Bij zonnig weer kan je hen al eens buskend terugvinden in de straten van Gent, en met “Nassara and the Medicine Man” luistert hij ook zijn voorstellingen “Into the Soul of the Blues” op.